ဥယ်ာဥ္

နဂါးေတြကသာ
တကယ္တမ္း ကၿပမယ္ဆိုရင္ေတာ႕
ကိုယ္ၾကည္႕ခ်င္စိတ္ရွိပါတယ္။

ဒါေပမယ္႕
မ်က္ႏွာအေရၿပား တြန္႔တြန္႔ၾကီးနဲ႕ လူေတြက
နဂါးႏွဲမႈတ္ၿပီး လူးလြန္႔ၿပရင္ေတာ႕
သူတို႕အစား..
ကိုယ္က ပင္ပန္းပ်င္းရိေနတတ္တယ္။

အဲဒီလိုပါပဲ ေကာင္မေလးရယ္
မိုးေတြက တိတ္တာေတာင္ ကိုယ္ကရြာတုန္း။

သစ္ရြက္ကို ကိုယ္ၿပန္စိုက္ဖို႔ ၾကိဳးစားဆဲမွာ
သစ္ပင္က ေၾကြက်လာခဲ႕။
ကိုယ္လို ေပကပ္ကပ္ေကာင္ကေတာ႕
ေက်ာက္တုံး ေတြကိုလည္း ငံု႕ၾကည္႕ခင္မင္ေနခဲ႕။

ေကာင္မေလးေရ..
တကယ္ဆို ကိုယ္ဟာ ဥယ်ာဥ္တစ္ခုပါပဲ
ေၿမၿပင္မွာ ဘာမွ မပြင္႕ေသးတာက လြဲရင္ေပါ႕။

တာရာမင္းေ၀

ရွင္ကြဲ

ငါတို႕ေရွ႕မွာ
ရထားဟာ ခါတိုင္းထက္ ပိုမိုရွည္လ်ား
ဥၾသဆြဲသံမ်ားကလည္း
ဖြာရာရ ထစ္ခ်ဳန္း ၿပတ္ေတာက္က်ေနခဲ႕

ႏႈတ္မဆက္ မိရင္လည္း အေကာင္းသား
ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကေတာ႕
ဘူတာဟာ
အ၀ါေရာင္ေဖ်ာ႕ေဖ်ာ႕နဲ႕ ဂူသခၤ်ဳိင္း ဆန္လာ

ကံၾကမၼာက
မ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္းတည္းေပၚမွာ
ခြာေလးဘက္ မရပ္ႏိုင္ခဲ႕ဘူး

ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေၿပာနဲ႕
ဘယ္သူ႕စကားကိုမွ နားမေထာင္ဘူး
ေၿမလို ပင္လယ္လို အကၡရာ တစ္လံုးနဲ႕
ငါတို႕ ဆက္ ခ်စ္ ေနၾကဦးမယ္

မေမ႕ဘူးကြယ္
ဘယ္ေတာ႕မွ မေမ႔ပါဘူး
ရက္စက္သြယ္ေၿပာင္းတဲ႕
မီးခိုးလက္ေခ်ာင္းေတြက
ငါတို႕ကို အပြင္႕ခူးခ်ိန္

ရထားဟာ
ေလာကလူရိုင္းရဲ႕ မႈတ္ေၿပာင္း၀ကေန
အဆိပ္ေတြနဲ႕
တုန္ယင္စြာ လူးလြန္႕ ထြက္ခြာခဲ႕ရေပါ႕။

တာရာမင္းေ၀

ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္

(၁)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ေမာ္ကြန္းထိန္းသိမ္းေရးအခန္းမွာ
ဟစ္တလာရုပ္ထုကို
လူတစုထုဆစ္ေနၾကတယ္။
သူတို႕ဟာ ...
ရုပ္တုရဲ႕ေရွ႕မွာ က်ိန္စာေတြရြတ္ဖတ္
ပ်ားရည္စက္ေတြကို မီးရိႈ႕ပူေဇာ္
ဆိုင္ရာႏုိက္ျဖဴေလ်ာ္ေလ်ာ္ေတြ သြန္းၾကဲပက္ခ်
ဟစ္တလာပါးစပ္ထဲက
က်ည္ဆန္တေတာင့္ ထြက္အံက်လာတယ္။
သူတို႕ဟာ ...
ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ အဲဒီက်ည္ဆံနဲ႕
“ေက်ာင္းဖြင့္ျပီ” ဆိုတဲ့ စာကိုေရး
ေသြးစြန္းလက္ေတြနဲ႕ ပ်ဴငွာစြာ
ဖိတ္ေခၚၾကပါျပီ။

(၂)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ အခန္းလြတ္တခုဟာ
တျဖည္းျဖည္း ႏွစ္ငါးဆယ္ေလာက္ျပန္ငယ္ရြယ္သြားတယ္၊
အရင္က မျမင္ရတဲ့ ဟုိတုန္းက အရိပ္ေတြ
နံရံေတြ၊ ခံုတန္းလ်ားေတြဆီက လြန္႕လူးထ
အဲဒါ ... “ေအာင္ဆန္း” တုိ႕၊ “ေက်ာ္ျငိမ္း” တို႕၊ “သိန္းေဖ” တို႕၊ “ညိဳျမ” တို႕ရဲ႕
၀ိညာဥ္ေတြပဲ ...
ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးကို သူတို႕ျမတ္ႏုိး
ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ သူတုိ႕ရုန္းကန္
အာဏာရွင္ကို ဖီဆန္ခဲ့ၾကတယ္။
ခု ... သူတို႕ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေတြဟာ
“ကမၻာမေၾကဘူး ... ... ...
ငါတို႕ေသြးနဲ႕ ေရးခဲ့ၾကတဲ့ ေမာ္ကြန္းေတး ...”
သီခ်င္းေလး နားဆင္ရင္း
ရာဇ၀င္ရဲ႕ တေက်ာ့ျပန္စိမ္ေခၚပဲြကုိ
မ်က္ရည္တ၀ဲ၀ဲနဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။

(၃)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ဒီဘက္ေခတ္ ၁၉၈၇ - ၈၈ ႏွစ္မ်ားထဲမွာပါ
တကၠသိုလ္စာၾကည့္တုိက္ထဲမွာ
ျဖဴ၀ါး၀ါးအရိပ္တခ်ိဳ႕
စာထိုင္ဖတ္ေနၾကတယ္။
တခိ်ဳ႕ဖတ္တာ .. ကဗ်ာစာအုပ္
တခ်ိဳ႕ဖတ္တာ .. သမိုင္းစာအုပ္
တခိ်ဳ႕ဖတ္တာ .. ႏုိင္ငံေရးစာအုပ္
ရုတ္တရက္
အျဖဴရိပ္တခုဟာ ထုိင္ရာကထ
“ဗမာျပည္ကို ကယ္တင္ရေတာ့မယ္”
ေနာက္ထပ္ အျဖဴရိပ္တခု စာအုပ္ပိတ္
“ဗမာျပည္ကို ကယ္တင္ရေတာ့မယ္
ဗမာျပည္ကို ထိတ္တံုးခြ်တ္ေပးရမယ္”
သူတို႕ဟာ တိတ္ဆိတ္စြာ
အခန္းျပင္ကို ထြက္သြားၾကပါေတာ့တယ္။
စာၾကည့္တုိက္ရဲ႕ စာအုပ္ပိတ္သံမ်ား
လြယ္အိပ္လြယ္သံမ်ား
ဖိနပ္စီးသံမ်ား အဆံုးမွာ
ေနာက္ထပ္ အျဖဴရိပ္တခု ထပ္ထြက္ ...
... ... ေနာက္ထပ္ ... ...
... ... ေနာက္ထပ္ ... ...

(၄)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
စာမသင္ျဖစ္တဲ့ စာသင္ခန္းတခုမွာ
အရိုးစုတအုပ္ အစည္းအေ၀းလုပ္ေနတယ္။
အရိုးစုတခုက ... ထုိင္ရာမွ ျဖည္းညွင္းစြာထ
“က်ေနာ္တုိ႕ ေတာ္လွန္ေရး
အာဏာရွင္ေတြ ေနာက္ဆံုးေန႕အထိ”
စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကား
အားလံုးျငိမ္သက္နားေထာင္ေနၾကတယ္။
အခန္းထဲမွာ
အက်ဥ္းေထာင္က ေျပးထြက္လာတဲ့
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ မိန္႕ခြန္းေတြ
သတိၱဗံုးကို ေႏွာင္ထံုးခတ္
ပတ္ၾကားအက္ေနတဲံ ရန္သူ႕မ်က္ႏွာေတြ
အဲဒီမွာ ... အရိုးစုတခုက လက္သီးဆုပ္
သူ႕ႏႈတ္က တိုးတိုးေလးေျပာ
“ေတာက အေဖန႔ဲအေမေတာ့
က်ေနာ့္ကို ေမွ်ာ္ေနၾကေတာ့မယ္ဗ်ာ”
ေၾကကြဲစြာ သူ႕မ်က္လံုးေပါက္တဲက
မ်က္ရည္ျဖဴတစက္
စီးသက္က်လာတယ္။

(၅)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ပရ၀ဏ္ အ၀င္အထြက္လမ္းေတြမွာ
အခ်ဳပ္ကားျပာျပာၾကီးေတြ
ဒရၾကမ္းႏွင္ေနၾကတယ္။
အဲဒီကားၾကီးေတြထဲမွာ
“ကမၻာမေၾက၊ ဗမာေျပ .. ဒါတုိ႕ေျပ
ဒါတို႕ေျပ ..တုိ႕ပိုင္တဲ့ ေျမ” ဆုိတဲ့
ေတးသံသာယာ
ညီညာစြာ ပဲ့တင္ေပၚထြက္
ေက်ာင္းသားလက္ေတြ ေသြးစိမ့္ယုိစီးခဲ့ျပီ
အခ်ဳပ္ကားျပာျပာၾကီးရဲ႕ ဦးထိပ္မွာ
သူတို႕ရဲ႕ တံဆိပ္ ... တုိ႕ရဲ႔အလံ
ဦးေခါင္းခံြမွာ အရိုးႏွစ္ေခ်ာင္း ကန္႕လန္႕ျဖတ္ထားတဲ့ သ႑န္သာ ျဖစ္တယ္။
ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းအိုၾကီးဟာ
ထြက္ခြာသြားတဲ့ အခ်ဳပ္ကားေနာက္
ေျပးလိုက္ခလုပ္တုိက္ျပီး လဲျပိဳက်
ခိ်ဳလြင္ရွတတဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံထြက္ရမယ့္အစား
“သားေရ အေမ လိုက္ရွာေနတယ္ေလ .. သားေရ”
ဆိုတဲ့ ငိုရႈိက္ညည္းတြားသံအျဖစ္နဲ႕သာ
ရာဇ၀င္တုန္ခါေအာင္ ျမည္ဟည္းလာခဲ့ျပီ။

(၆)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
နီေမာင္းေသာလမ္းၾကီး၊ လမ္းငယ္မ်ားမွာ
ေဒါင္းအလံတလူလူလႊင့္ထူလို႕
ေက်ာင္းသားေတြ ခီ်လာပါျပီ
ရင္တအံုလံုးပြင့္ထြက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားက
ေရွ႕ဆံုကအလံကိုင္ျပီး ေသြးပြက္ပြက္အန္ထြက္ေနတဲ့
ေက်ာင္းသားေတြက
ေနာက္က ခီ်တက္လိုက္ပါလာတယ္။
“ဒီမိုကေရစီရရွိေရး ... တုိ႕အေရး”
“အာဏာရွင္စနစ္က်ဆံုးေရး ... တုိ႕အေရး” တဲ့။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တခါတည္း အသုဘခ်ရင္း
တိုက္ပဲြ၀င္ခဲ့ၾကရတဲံ ငါတို႕ရ႕ဲေတာ္လွန္ေရး
ဘယ္ေတာ့မွ ... အရံႈးမေပးဘူးေဟ့ ...
ေသနတ္သံတခ်က္ေဖာက္ရင္
ရာဇပလႅင္မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္သြားမယ္ ...
ေနာက္ဆံုးေန႕အထိ ...

(၇)
ငိုက္ျမည္းေနတဲ့ အင္းလ်ားေရျပင္ဟာ
ရုတ္တရက္ ရဲရဲနီေစြးသြားတယ္။
ခ်က္ျခင္းပဲ ေရေငြ႕ပ်ံတက္
ေကာင္းကင္ထက္မွာ တိမ္အျဖစ္ မုိးစက္ခို
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကုိ မိုးေသြးေတြ ျပန္ရြာခ်
လွ်ပ္ေတြျပက္၊ မိုးေတြျခိမ္း ... ... ...
ဒိန္းဒံုး ဆူညံသြားတယ္ ...
အဲဒီအခါ ... ေက်ာင္းေတာ္မွာ ...
ပန္းေတြ ဖ်တ္ကနဲ ပြင့္ၾက
ငွက္ဆိုးေတြ ေ၀ါကနဲ ထပံ်ၾက
သစ္ရြက္ေတြ တလက္လက္ေတာက္ပၾက
ခံုတန္းလ်ားေတြ အုတ္ဂူအျဖစ္ေျပာင္းလဲၾက
ေျမၾကီးေတြ တုန္ခါေတာ္လဲၾက
တုိ႕အေရး .. တို႕အေရး .. တုိ႕အေရး .. တို႕အေရး
ေၾကြးေၾကာ္သံေတြနဲ႕
ဗမာျပည္ၾကီး တ၀ုန္း၀ုန္းရုန္းကန္
ႏိုးထျပီး ေနာက္ဆံုးျငိမ္သက္သြားတဲ့အခါ
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဟာ ... ...
တလဲ့လဲ့ တ၀င္း၀င္း
ေသြးနီေရာင္ ေတာက္ပခါ ...
အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းတို႕ရဲ႕
ဂူဗိမာန္ၾကီးပမာသာ တည္ရွိေနပါေတာ့တယ္ ...။

(၈)
ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးၾကား
ခု ... ေသြးပင္လယ္ၾကီးျခားေနပါျပီ ...
“ေက်ာင္းဖြင့္ျပီ” ဆိုတဲ့ အာဏာရွင္ေတြဟာ
ေသြးပင္လယ္ၾကီးကို ေက်ာ္နင္း
ထံုးတံတားၾကီးကို ေက်ာ္ခင္းေပးတယ္။
တခ်ိဳ႕ေတြက ေက်ာင္းတက္လာၾကလိမ့္မယ္ ...
အဲဒီထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...
“အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ပါ” လို႕
စိတ္မေကာင္းစြာေျပာရင္း ...
ထံုးတံတားကို ေလွ်ာက္နင္း ...
ေက်ာင္းခန္းအတြင္း ၀တၱရားအရထိုင္
ငါတို႕ ... နားလည္ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ပါတယ္ ...
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ...
“ဂုဏ္တုဂုဏ္ျပိဳင္” ေကာင္းေၾကာင္းေျပာရင္း
ထံုးနံ႕သင္းတဲ့ ပန္းခင္းကိုျဖတ္ ...
ရီးစားထားဖို႕ ေက်ာင္းျပန္တက္လိမ့္မယ္။
အဲဒီလုိ ... လူစားေတြကိုေတာ့ ...
ငါတို႕က ခြင့္လႊတ္သည့္တိုင္ေအာင္
ရာဇ၀င္က ခြင့္မလႊတ္သေရြ႕
သူတို႕ဟာ ... သမိုင္းမွာ ...
“သစၥာေဖာက္” မ်ားသာျဖစ္တယ္။

(၉)
ေက်ာင္းသားနဲ႕ေက်ာင္း
တေန႕ေတာ့ ေပါင္းရမွာပဲ
ငါတို႕ေတြ ေသြးပင္လယ္ကို ျဖတ္ကူးျပီး
ေက်ာင္းၾကီးဆီ အေရာက္သြားၾကမယ္။
ေသြးပင္လယ္ၾကီးဟာ
တေငြ႕ေငြ႕ပူျခစ္ ဆူပြက္
ထက္ေကာင္းကင္ မုန္တိုင္းတို႕ အစပိ်ဳး
ေသြးလႈိင္းတံပိုး တ၀ုန္း၀ုန္းျပင္းထန္
ငါတို႕ေတြ
ငါတို႕ေတြ လွည့္မျပန္ဘူး၊
ငါတို႕ထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...
ကိုယ့္အရိုးကိုယ္ခ်ိဳး ေလွအျဖစ္ထြင္းထု
ငါတုိ႕အထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...
ကိုယ့္အသားကိုယ္လွီး ေလွနံရံအျဖစ္ ခင္းရုိက္
ငါတို႕အထဲက တခိ်ဳ႕ဟာ ...
ကုိယ့္လက္ဖ၀ါး ကိုယ္ရုိက္ျဖတ္
ေလွရြက္အျဖစ္ စပ္ခ်ဳပ္
မုန္တိုင္းကို ခဲြ၀င္
ေသြးပင္လယ္ကို ျဖတ္ျပီး
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဆီသြားဖုိ႕
လုပ္ေနတယ္...။

(၁၀)
ေနာက္ဆံုးမွာ ...
ေဒါင္းအလံကို ... ေျဇာင္းဆန္ေအာင္ လႊင့္ထူရင္း
အမွန္တရားတခုထံ
ငါတို႕ သစၥာအဓိဌာန္ျပဳ
အို ... သူရဲေကာင္းတို႕
အုိ ... က်ဆံုးခဲ့ေလေသာ
ဒီမိုကေရစီ တုိက္ပဲြ၀င္
သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း ...
သူရဲေကာင္းတို႕
ထာ၀စဥ္မပ်က္ျပယ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္
ျမင့္ျမတ္စြာ က်ဆံုးခဲ့ေသာ ...
သင္တို႕၏၀ိညာဥ္တန္ခိုးေတာ္မ်ားသည္
ငါတို႕၏ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာ ...
ထက္ေအာက္၀န္းက်င္၌
ပံ်႕ႏွံ႕တည္ရွိၾကကုန္ေတာ့၏။
ထိုေသာ ...
သင္တို႕၏၀ိညာဥ္တန္ခိုးေတာ္မ်ားသည္
ငါတို႕၏ခႏၶာကိုယ္ေနရာအႏွံ႕အျပားသို႕
ထုိးေဖာက္ယိုစိမ့္စီး၀င္ကာ
ရဲရင့္ျခင္းမွာ ငါတို႕အားျဖစ္တည္ေစေတာ့၏။
အုိ ... သူရဲေကာင္းတို႕
အို ... က်ဆံုးေလေသာ
ဒီမိုကေရစီတုိက္ပဲြ၀င္
သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း သူရဲေကာင္းတို႕
ဗမာျပည္ကို ရွိခိုးကာ
ဤေသြးပင္လယ္အား
ငါတို႕ ျဖတ္ကူအံ့
မုိးလံုးျပည္ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးသံမ်ားၾကားမွာ
ငါတို႕၏ အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ျမင္ပါေစသတည္း။ ။

(ေရႊဘုန္းလူ)

ေက်ာင္းသားအတၳဳပၸတၱိ

(၁)
မင္းရဲ႕ ႐ုပ္အေလာင္းဟာ
ျခေသၤ့ဂူထဲမွာ ႐ွိလိမ့္မယ္
အေမွာင္စုန္းစုန္းမွာ
အရာအားလံုး ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္
ေနာက္တစ္ေခတ္ မင္းေအာင္ျမင္ေစကြယ္

အက္ကြဲေနေသာလက္မ်ားနဲ႔
ဘုရားသခင္ထံငါတို႔ဆုေတာင္း
မင္း.. ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ..လို႔
ငါတို႔ရဲ႕
ေသြးတစ္စက္ကို ထက္၀က္ခြဲ
မင္းခံတြင္းထဲ
တဲတဲေလးေလွ်ာခ်ၾကည့္ယင္
ႏႈတ္ခမ္းေသမ်ားက
ဖြဖြတိုးတိုးေလး လႈပ္႐ွားေအာ္ျမည္
ဒီ..မို..က..ေရ..စီ..
ဒီမိုကေရစီလို႔ .. ဆိုလိမ့္မယ္
ညီေလးရယ္
ရႏိုင္မယ္ဆိုယင္
မင္းရဲ႕အ႐ိုးတစ္မႈံကို
နိဗၺာန္ဘံုအထိယူၿပီး
ဘုရား႐ွင္ကို ျပၾကည့္ခ်င္တယ္..
မင္းဟာ သူရဲေကာင္းေလးျဖစ္တယ္
မင္းဟာ အာဇာနည္ေလးျဖစ္တယ္
မင္းဟာ ဗမာေက်ာင္းသားေလး.. ျဖစ္တယ္ေလ။

(၂)
ေရငတ္သလို.. ငတ္ခဲ့ရတဲ့
ဗမာျပည္က “လူ႔အခြင့္အေရး”ဟာ
အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ
သခ်ၤဳ ိင္းေျမမွာ
တရား႐ံုးရဲ႕ ရာဇ၀တ္မႈေတြထဲမွာ.. ႐ွိေနတယ္..
မင္း.. စြန္႔ခြာခဲ့တဲ့
စာသင္ေက်ာင္းကေလး
မင္းသတင္းေတြ ေမးေနၿပီ
မင္းရဲ႕ စာအုပ္ေဟာင္းထဲမွာ
ဆရာမရဲ႕ မွတ္ခ်က္...
မင္းအတြက္...
“ေနာက္ထပ္စာအုပ္အသစ္လဲပါ” တဲ့
စာအုပ္မလံုေလာက္မႈ
ေဖာင္တိန္မလံုေလာက္မႈ
မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းခန္းထဲအိပ္ေနမႈ.. စတဲ့
လူမႈကိစၥအ၀၀
မင္းခ်ည္းမွ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူးကြယ္
တိုက္ပြဲမွာ
ခၽြန္ျမစြာ ေတာင္းဆိုႏိုင္ဖို႔
ေခါင္းေလာင္းအိုႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္
ခ်ီတက္လာတဲ့ အာဇာနည္ေလးေရ..
ခြပ္ေဒါင္းရဲ႕
တစ္ေၾကာင္းစာခၽြန္
သမိုင္းစင္ကိုထမ္း
ရာဇ၀င္ၾကမ္းခက္ ေသြးစက္႐ႊဲစို
ခုေတာ့..
မင္းရဲ႕ ခံုနံပါတ္ေလး “ငို” ေနၿပီ... ။

(၃)
ေ႐ႊဘုန္းေရာင္လက္၀င္းတဲ့
ႏွင္းျပာျပာမနက္ဦးမ်ားမွာ
ဒို႔ ကမၻာကို
ျပန္လာဦးမွာလား.. ဟင္...
“အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာအတြက္
သား .. ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္” တဲ့
မင္းထားခဲ့တဲ့ စာတိုကေလး
မင္းတို႔ အိမ္ကို ေပးလိုက္ၿပီ
ယိုင္ရဲ႕ က်ဥ္းေျမာင္းေနတဲ့
မင္းတို႔ရဲ႕ အိမ္ကေလးထဲမွာ
မင္းရဲ႕ ေဖေဖဟာ
လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္
ဆုပ္ထားတယ္..
မင္းရဲ႕ ေမေမဟာ
အခန္းေထာင့္မွာ
ၿငိမ္သက္စြာထိုင္ၿပီး
မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတစ္ခုကို အေဖာ္ျပဳ
(ရင္ထဲမွာေတာ့)
သား ျပန္ “လု” ေန႐ွာေတာ့မယ္။

“ေကာင္းမြန္စြာ
သၿဂၤဳ ိဟ္ၿပီးစီးပါေၾကာင္း” .. တဲ့
အေလာင္းကိုမွ
မျမင္ရ မေတြ႕ရ
ဘယ္ေနရာမွာ က်ဆံုးခဲ့သလဲ ညီေလးရယ္...
ေဒါင္း႐ုပ္ကေလးလိုပဲ
မင္းရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိဟာ
အေတာင္ပံပါတယ္
တိုက္ပြဲ၀င္တယ္
ႏြယ္လိုပတ္ခ်ည္ ခိုင္က်ည္နစ္စူး
ေရာက္ေလရာဘ၀အဆက္ဆက္မွာ
မင္း.. ေမာ္ဖူးရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔
ကင္းေ၀းပါလိမ့္မယ္ ... ။

(၄)
အိမ္ထရံမွာ
တခါခါ မင္းမ်က္ရည္သုတ္တဲ့
စုတ္ခ်ာခ်ာ လြယ္အိတ္ကေလး
ေခတ္ေဘးေခတ္ဒဏ္သင့္ေန႐ွာတယ္..
“ေခတ္လြတ္လပ္မွ
ေက်ာင္းသားလြတ္လပ္မယ္”
အ႐ြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ေတြး
“ေက်ာင္းသားအေရး”ဆိုတာ
မင္းမွာ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး
“ဘုရားေခတ္မွာဆိုယင္
ရဟႏ ၱာျဖစ္တဲ့အထိ လိမၼာမယ္”
ဒါေပမယ့္...
“အေမွာင္ေခတ္မွာေတာ့
အာဏာ႐ွင္ကို ဖီဆန္တယ္”
ညီေလးရယ္ မင္းသိပ္မွန္တယ္..

ခံယူခ်က္ကို
အေျမာက္ဆံလို ပစ္ေဖာက္
အေ၀းဆံုး အျမင့္ဆံုး
ဘ၀တဆံုး မင္းေရာက္ခဲ့တယ္..
စစ္ေမာင္းသံၾကားယင္
ခြာတ႐ွပ္႐ွပ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့
ေခတ္ရဲ႕ စစ္ျမင္းကေလးလို မင္းဟာ
ရာဇ၀င္ကို ထိုးခြဲ
တိုက္ပြဲကို ဒုန္းေဖာက္
မီးေတာက္ဆူးျခစ္
ေခတ္သစ္ပူေဇာ္
ေတာ္လွန္တဲ့ ညီေလးေရ
ခြပ္ေဒါင္းအေပါင္းရဲ႕
ေကာင္းခ်ီးၾသဘာသံေစ
မင္းေရာက္ရာအရပ္က ၾကားပါေစ...

(၅)
ညီေလးေရ
ရာဇ၀င္ေရးရာ
စာအုပ္ပိတ္
ေတာ္လွန္ေရးမွာ “အိပ္”ေတာ့ေနာ္
စိတ္ခ်သြားပါ
အရာအားလံုးကို ေမ့ေဖ်ာက္
ေသြးနဲ႔တည္ေဆာက္တဲ့ အုတ္ဂူတစ္လံုး
တေလာကလံုး လင္ေစအားကြယ္..
တိမ္သား႐ိုးရီ
ဒီမိုကေရစီ ေတာင္တက္လမ္းက
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေက်ာက္ေလးေတြအျဖစ္
စြဲနစ္က်န္တင္လို႔ .. ေအာင္ျမင္မွာပါ
ဗမာျပည္အတြက္
လိုအပ္တဲ့
“လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီ”
အေ႐ွ႕ဖက္အရပ္မွာ
ျခေသၤ့ေတြ ခ်ီလာၿပီ
စစ္ျမင္းေတြ ၿပိဳင္လာၿပီ
ခြပ္ေဒါင္းေတြ ပ်ံလာေနၿပီေလ..
ညီေလးရယ္
ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ
ေအးျမစြာ
႐ွင္းသန္႔စြာ
ေနာက္ဘ၀မွာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္စမ္းကြယ္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ယမ္းေငြ႕တလူလူၾကားထဲမွာ
မင္းခ်စ္တဲ့ ဗမာျပည္ႀကီးဟာ
ေဒါင္းအလံကို ပန္းလို ပန္လို႔ လွလို႔..
ေၾသာ္..
ေဒါင္းအလံကို ပန္းလို ပန္လို႔
လွလို႔ပါပဲ .. ညီေလးရယ္.... ။ ။

ေ႐ႊဘုန္းလူ

(ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားသမၼဂၢမ်ားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ထုတ္ေ၀ေသာ “အေရးေတာ္ပံုမွ ထြက္လာေသာ ၀ိညာဥ္မ်ား၏ ပံုရိပ္မ်ား” ကဗ်ာစာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ ကဗ်ာကို မူရင္းသတ္ပံုအတိုင္း ေဖာ္ျပထားပါသည္)

ေအာင္ခ်ိမ့္ေရးသည္

ငါဟာ ခန္းမၾကီးထဲသို႕၀င္
စင္ေပၚသို႕တက္
လက္ကိုေ၀ွ႕ယမ္းျပီး
နံရံ…
မျမင္ရတဲ့နံရံနဲ႔
ျမင္ရတဲ့နံရံေတြအေပၚမွာ
ေျဖေဖ်ာ္သလိုလို
ေဟာေျပာသလိုလို
ငိုစရာလိုလို
ရယ္စရာလိုလို
ေမွာ္ဆရာလိုလို
ေဗဒင္ဆရာလိုလို
တေဘာင္လိုလို
ေကာလဟာလလိုလို
ရာဇ၀င္လိုလို
သမိုင္းလိုလို
ေအာက္ပါစာေၾကာင္းမ်ားကို
ငါေလွ်ာက္ေရးတယ္ ငါေရးတယ္။
အခု မိတ္ေဆြဖတ္ရမွာ
ကြ်န္ေတာ္ေလွ်ာက္ေရးတဲ့
ကြ်န္ေတာ့္ ္“အဟမ္း…”
ကြ်န္ေတာ့္ “က်မ္း..” အဲ..
ကြ်န္ေတာ့္ ကဗ်ာျဖစ္ပါတယ္။

(၁)
ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ
အေလးအနက္ပါ။
ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ ပ်င္းေနတဲ့
ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို
ဖတ္ျပဖို႔ ရည္ရြယ္ပါတယ္။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ အေတာ္ကြာေ၀းျပီး
ကြ်န္ေတာ့္နဲ႔လည္း အေတာ္ကြာေ၀းတဲ့
ကြ်န္ေတာ့္သမီးႏွစ္ေယာက္ကို
ဖတ္ျပဖို႔ ရည္ရြယ္ပါတယ္။
ဘ၀တစ္သက္တာမွ်
တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ေတြ႕ေအာင္
သူတို႕ေစာင့္စားခဲ့ၾက
ငါ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ညီငယ္ေလး
အဲဒီညီငယ္ရဲ႕ ညီမေလး
သူတို႕ကို ဖတ္ျပဖို႔ရည္ရြယ္ပါတယ္။
အသံနဲ႔ စာေရးစာဖတ္ျပဳေနတဲ့
က်ြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အာစရိယဂုေဏာ
ဆရာ ဒဂုန္တာရာကို
ဖတ္ျပဖုိ႔ ရည္ရြယ္ပါတယ္။

(၂)
အဲ သလိုနဲ႔
ငါ့ ဒီကဗ်ာကို စလိုက္ရဲ႕

(၃)
ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့
ငါတို႔ မသိၾကဘူး
ငါတို႕ သိတာကေတာ့
ငါတို႕ ေရာက္လာခဲ့ၾကၿပီ။
ေဘာလံုးပြဲမွာ လူလဲကစားသလို
ငါတို႕ ေရာက္လာခဲ့ၾကၿပီ။
ပဆစ္၀ိုင္းမွာ
ေၾကြပစ္သလို
ငါတို႕ ေရာက္လာခဲ့ၾကၿပီ။
ျဖစ္ႏိုင္ေသးတာက
ၾကြပ်ံတက္လာတဲ့ ရဲေနတဲ့
ကရြတ္နဲ႕
ပ်ံလာတဲ့က်ီးကန္း စြပ္မိသလို
ငါတို႔ေရာက္လာခဲ့ၾကၿပီ။

(၄)
ကမၻာဟာ အၾကိမ္ႀကိမ္ပ်က္ခဲ့တယ္
မီးႀကီးေလာင္ခဲ့တယ္
မိုးႀကီးရြာခဲ့တယ္
ေလႀကီးတိုက္ခဲ့တယ္။
ပ်က္ရာမွ
ဒီတစ္ခါျပန္အတည္
ဒီကမၻာဆီ
ငါတို႕ေရာက္လာခဲ့ၾကျပီ။

(၅)
ဘုရင္ေတြ ဘုရင္ေတြ
ကြ်န္ေတြ ကြ်န္ေတြ
ပညာရွိေတြ ပညာရွိေတြ
အရူးေတြ အရူးေတြ
အရူးေတြ ဘုရင္ေတြ ပညာရွိေတြ
အရူးေတြ အရူးေတြ
ကြ်န္ေတြ ဘုရင္ေတြ။

(၆)
သရဲ ၿပိတၱာ ေျမဖုတ္ဘီလူး အႀကိမ္ႀကိမ္
ငါတို႔ဟာ
တိရိ စာၦာန္အႀကိမ္ႀကိမ္
ငါတို႔ဟာ
လူအျဖစ္ ဘယ္ႏွႀကိမ္
ငါတို႔ဟာ။

(၇)
ဘုရားသာသနာႀကံဳခဲ့ရ
ငါတို႔ဟာ
သိၾကားသာသနာႀကံဳခဲ့ရ
ငါတို႔ဟာ။

(၈)
ငါတို႔ဟာ
ဘယ္ႏွႀကိမ္ေျမာက္လဲ။
ဘယ္ဒုကၡဟာ
ဘယ္ေလာက္လဲ။
ဘယ္ပူေလာင္မႈဟာ
ဘယ္ေလာက္လဲ။
ဘယ္ရႈံးနိမ့္မႈဟာ
ဘယ္ေလာက္လဲ။
ဘယ္အႏိုင္ရမႈဟာ
ဘယ္ေလာက္လဲ။
ဘယ္အႏိုင္က်င့္ခံရမႈဟာ
ဘယ္ေလာက္လဲ။
ဒီပြဲစဥ္ဟာ
အမွတ္ဘယ္ေလာက္လဲ။

(၉)
ခုေတာ့ျဖင့္ အခန္႕သား
ၿမိဳ႕ေတြမွာ ငါတို႕ေနထိုင္ၾကလို႕။
ၿမိဳ႕ေတြဟာ
ပင္လယ္ထက္ တအိအိနိမ့္ဆင္းလို႕
ၿမိဳ႕ေတြဟာ
မီးခိုးေတြ မႊန္လို႕
ၿမိဳ႕ေတြမွာ ငါတို႕ေနထိုင္ၾကလို႕။
ၿမိဳ႕ေတြဟာ
မိုးအံု႕လို႕
ၿမိဳ႕ေတြမွာ ငါတို႕ေနထိုင္ၾကလို႕။
ၿမိဳ႕ေတြဟာ
ေနပူလို႔
ၿမိဳ႕ေတြမွာ ငါတို႕ေနထိုင္ၾကလို႕။
ၿမိဳ႕ေတြဟာ
မဆလာနံ႕သင္းလို႕
ၿမိဳ႕ေတြမွာ ငါတို႕ေနထိုင္ၾကလို႕။
ၿမိဳ႕ေတြဟာ
ယင္တေလာင္းေလာင္းအုံလို႕
ၿမိဳ႕ေတြမွာ ငါတို႕ေနထိုင္ၾကလို႕။
ၿမိဳ႕ေတြဟာ
ေတာေၾကာင္ လက္ခေမာင္းခတ္လို႕
ၿမိဳ႕ေတြမွာ ငါတို႕ေနထိုင္ၾကလို႕။

(၁၀)
ငါတို႕ဟာ ၿမိဳ႕ေတြမွာ
လူနဲ႕လူ
ညစ္ၾကတာ
ငါတို႕ဟာ ၿမိဳ႕ေတြမွာ
လူနဲ႕လူ
ဓါတ္ျပားနားေထာင္တာ။
ငါတို႕ဟာ ၿမိဳ႕ေတြမွာ
လူနဲ႕လူ
အမူအယာလုပ္ၾကတာ။
ငါတို႕ဟာ ၿမိဳ႕ေတြမွာ
လူနဲ႕လူ
သတ္ၾကတာ။
ငါတို႕ဟာ ၿမိဳ႕ေတြမွာ
လူနဲ႕လူ
လက္ထပ္ၾကတာ။

(၁၁)
တခ်ဳိ႕က
လယ္လုပ္ၾကတယ္။
တခ်ဳိ႕က
စက္ရုံမွာလုပ္ၾကတယ္။
တခ်ဳိ႕က
လူျပက္လုပ္ၾကတယ္။
တခ်ဳိ႕က
စာေရးၾကတယ္။
တခ်ဳိ႕က
ေမးခြန္းေတြထုတ္တယ္။
တခ်ဳိ႕က
ေမးခြန္းေတြကို ေျဖတယ္။
တခ်ဳိ႕က
ရွင္းတဲ့အလုပ္
လုပ္တယ္။
တခ်ဳိ႕က
ရႈပ္တဲ့အလုပ္
လုပ္တယ္။

(၁၂)
ဒါေပမဲ့ လူဆုိတာ
လူျဖစ္လာသမို႕
လူဆိုတာ အခြန္ေပးေဆာင္ရတယ္။
ေျမခြန္
အိမ္ခြန္
မီးခြန္၊ ေရခြန္။
ေနလို႔
ေနတဲ့အခြန္ ေပးေဆာင္ရတယ္။
ရွင္ေတာ့
ရွင္တဲအခြန္ ေပးေဆာင္ရတယ္။
ငိုေတာ့
ငိုတဲ့အခြန္။
ရယ္ေတာ့
ရယ္တဲ့အခြန္။
ေသေတာ့
ေသတဲ့အခြန္။
လူဆိုတာ
အခြန္ေက်ပြန္ရမွာေပါ့။
လူဆိုတာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
အခြန္ကို
ေက်ပြန္ခဲ့ပါတယ္။

(၁၃)
ေရွးေရွးတုန္းက လူဟာ
ဂူနဲ႔ေနခ့ဲ။
ယဥ္ေက်းေတာ့ လူဟာ
အိမ္နဲ႔ေနခဲ့။
ေရွးေရွးတုန္းက လူဟာ
ဒီအတိုင္းေနခဲ့
ယဥ္ေက်းေတာ့ လူဟာ
အစိုးရနဲ႕ေနခဲ့။
အလြန္အဆင္ေျပပါတယ္
အလြန္ျပည့္စံုပါတယ္
မီးအစံု ေရအစံု အလြန္ျပည့္စံုပါတယ္။
သဘာ၀နဲ႕ ေလာကျဖစ္စဥ္တရားရဲ႕
အလိုလိုက္ခံရတဲ့
လူသားမ်ား။

(၁၄)
တစ္ခါက သီခ်င္းဆိုဖူးရဲ႕
“မင္းကို ငါခ်စ္တယ္”
အခုလည္း သီခ်င္ဆိုေနတယ္ အဲဒီသီခ်င္း
“မင္းကို ငါခ်စ္တယ္”
အဲဒါေၾကာင့္ ကြန္ပ်ဴတာေတြ အင္တာနက္ေတြ
အသက္ထြက္
ပ်က္စီးတြန္႔လိမ္ကုန္သတဲ့။
အို…အခ်င္းလူငယ္
သီခ်င္းဆိုၾက!
ေနာက္ထပ္
သီခ်င္းဆိုၾက!
ခ်စ္ျခင္းက
ဘယ္အရာကို
ပ်က္စီးေစတာတဲ့လဲ။
အင္း…အင္တာနက္လည္း
ပ်က္စီးခဲ့ေပရဲ႕။

(၁၅)
ဘယ္အရာကို ငါတို႕အလိုမရွိ
ငါတို႕မသိ။
ရည္မွန္းခ်က္ဆီသြားရင္း
ေထြျပားလာတယ္
မ်ားလာတယ္။
မီးကိုမေတြ႕သူနဲ႕
မီးကိုစတင္ေတြ႕ရွိသူဟာ
ငါတစ္ေယာက္တည္း
ငါပါပဲ။
ငါ့မိတ္ေဆြဟာလည္း
ငါတစ္ေယာက္တည္း
ငါပါပဲ။
ေရ မီး မင္း ခိုးသူ
မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာသူ
ငါတစ္ေယာက္တည္း
ငါပါပဲ။

(၁၆)
အလ်ားတစ္လံ
အနံတစ္ထြာ
လူဆိုတာ ေပါက္စနေလး။
ဒီကဗ်ာဟာ
ေပါက္စနေလးေပါင္း
သန္းေပါင္းမ်ားစြာအေၾကာင္းပဲ။

(၁၇)
သမိုင္းမွာ
အႏုျမဴဗံုးႏွစ္လံုး ႀကဲခ်ခဲ့တယ္။
ၿမိဳ႕ႀကီးႏွစ္ၿမိဳ႕ဟာ
ျပာပံုနဲ႕
အငုတ္သာက်န္ခဲ့တယ္။

(၁၈)
ပင္လယ္အနက္ႀကီးထဲ
ေရဆင္းခ်ဳိးၿပီး ျပန္တက္လာတဲ့ အသစ္လို
လွပသစ္လြင္တဲ့ၿမိဳ႕ႀကီးႏွစ္ၿမိဳ႕
ျပန္ေပၚလာတယ္။
ျဖစ္ႏိုင္တာနဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္တာၾကား
ဘာသာစကားနဲ႕ မုသားစကားၾကား
ငါနဲ႕ငါ႔မိဘၾကား
သူတို႕၀ါဒနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔၀ါဒၾကား
ေနမင္းႀကီးနဲ႕ မိုးေမွာင္ၾကား
ကမာၻ ၾကီးနဲ႕ ကမာၻၾကီးၾကား
ကမာၻၾကီးဟာ
ျပန္စည္ကားလာတယ္
လူသံေတြ
ျပန္စည္ကားလာတယ္။
အခ်စ္ေရးေတြ
ျပန္အဆင္ေျပလာတယ္။

(၁၉)
ဘာလဲ
ဘာျဖစ္ေနတဲ့ ကမာၻၾကီးလဲ။
ေဆးမစားမီပံု ကမၻာၾကီးလား
ေဆးစားၿပီးပံုကမၻာႀကီးလား
ငါတို႕နဲ႕ ဆိုင္လည္းဆိုင္ မဆိုင္လဲမဆိုင္တဲ့
ကမၻာႀကီးလား။

(၂၀)
စစ္ႀကီးျဖစ္ေတာ့
လူေတြအတိဒုကၡေရာက္ၾကတယ္။
စစ္ႀကီးျပီးေတာ့
လူေတြ ပ်င္းလာၾကတယ္။
စစ္ႀကီးျဖစ္ေတာ့
လူေတြ ႀကံဖန္အသက္ရွင္ၾကတယ္။
စစ္ၾကီးျပီးေတာ့
လူလိမ္ေတြ ေပါလာတယ္။

(၂၁)
ဒါေပမဲ့ ငါတို႔ဟာ
ကင္မရာေရွ႕ျဖတ္ေလ်ွာက္မပ်က္
ျဖတ္ေလွ်ာက္လ်က္ပါပဲ
ျဖတ္ေလွ်ာက္ၿမဲပါပဲ။
အဲဒါ
နည္းသလားကြ။
ငါတို႕ဟာ စပ္ၿဖဲၿဖဲနဲ႕
ကင္မရာေရွ႕ျဖတ္ေလ်ွာက္ခဲ့သေပါ့။

(၂၂)
ကိုယ့္လူ
ဘယ့္ႏွယ့္လဲ။

(၂၃)
ငါက ကားေတြကို
ေဆးေရာင္စံု ပက္ခဲ့တယ္
ငါဟာ
`မိုက္ကယ္ေဖး` ပဲ။
ငါဟာ ဦးေႏွာက္ေရာဂါရေနတဲ့
`အလီ` ပဲ။

(၂၄)
ငါဟာ ဘ၀မွာေနစရာမရွိလို႕
ေသပစ္ဖို႕စဥ္းစားဖူးတယ္။
ဟာသပဲ ငါေသခ်င္ခဲ့ပံုမ်ား
ဟာသပဲ ငါမေသရဲခဲ့ပံုမ်ား။

(၂၅)
ငါသည္ ရြဲကုန္သည္
ငါဟာ ဗင္းနစ္ၿမိဳ႕ကကုန္သည္
ငါဟာ `ထေရဒါေဟာ္တယ္` မွာတည္းတဲ့
ယခုေခတ္ ကုန္သည္အႀကီးႀကီးပဲ။
ေဟး...ဘ၀မွာ
ဘာေတြ အျမတ္အစြန္းထြက္ခဲ့လဲ
အျမတ္အစြန္းထြက္မွ
ဘ၀မွာေနမွာလား။

(၂၇)
ဘုရားသြားသူသြား
ေက်ာင္းတက္သူတက္
မိုးပ်ံပူေဖာင္း လႊတ္သူလႊတ္
လမ္းေလွ်ာက္သူေလွ်ာက္
လက္ထပ္လိုသူထပ္
စာေရးသူေရး
ကဗ်ာစပ္သူစပ္
သီခ်င္းဆိုသူဆို
စကားစျမည္ေျပာသူေျပာ
ခိုစာေကြ်းသူေကြ်း
တယ္လီဖုန္းဆက္သူဆက္
ခိုးနမ္းလိုသူနမ္း
ႏႈတ္ခမ္းဆိုးသူဆိုး
ေခါင္းေလွ်ာ္သူေလွ်ာ္
ေလွကေလးေလွာ္သူေလွာ္
အထိမ္းအမွတ္ခ်ီတက္သူခ်ီတက္
ေရခဲမုန္႕စားသူစား
၀ိုင္ေသာက္သူေသာက္
ေစ်း၀ယ္ထြက္သူထြက္
ေဟာေျပာပြဲနားေထာင္သူနားေထာင္
ဆိပ္ကမ္းမွာေငးသူေငး
ေရႊငါးေမြးသူေမြး
ေခြးကို သန္႔ရွင္းသူသန္႕ရွင္း
လူပ်ဳိလွည့္သူလွည့္
ခ်စ္ေရးဆိုသူဆို
တစ္ကိုယ္တည္းေနသူေန။

(၂၈)
ငါတို႕ဟာ ခဲရာခဲဆစ္
စြမ္းႏိုင္ၾကပါတယ္။

(၂၉)
ကေလးေတြေဆာ့သလို
ငါတို႕တန္ခိုးရွိၾကတယ္။
ဘုရင္အေသေတြ သိမ္းထားဖို႕
ပစ္ရမစ္ေတြ ေဆာက္ခဲ့ၾက။

(၃၀)
ကေလးေတြေဆာ့သလို
ငါတို႕တန္ခိုးရွိၾကပါတယ္။
လူေတြ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္း ေနႏိုင္ေအာင္
အဂၤါၿဂိဟ္က ေျမကြက္ေတြ ယူေရာင္းခဲ့ၾက။

(၃၂)
ကမၻာရဲ႕ ၀ရုန္းသုန္းကားမႈေတြ
ဆက္သြားေနသလို
ကမၻာရဲ႕ ၿငိမ္သက္ေမွ်ာ္လင့္မႈေတြ
ဆက္သြားေနတာ
ယုန္နဲ႕လိပ္ အေျပးၿပိဳင္သလိုမ်ား
ျဖစ္ေနသလား။
ကဲ...ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္
ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။
ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ
ငါတို႔ဟာ။

(၃၃)
ကမၻာႀကီးနဲ႕ ဘယ္သူဟာ
စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ထားဖူးလို႕လဲ။
ကြ်န္ေတာ္တို႕
ကိုယ့္ဘာသာ
စာခ်ဳပ္ မိခဲ့ပါတယ္။

(၃၄)
ညဥ့္နက္နက္ အရက္ေထြေထြ
ငါဟာ အငွားကားေလးစီးလို႔
အဲသလိုရွိပါေသးရဲ႕
အထင္မလြဲပါနဲ႕ကြာ။
အရက္ေသာက္ၿပီး
ေခတ္ကို လိုက္ျမည္းၾကည့္ေနတာပါ။

(၃၅)
ေကာင္းကင္မွာ ဘာမွမျမင္ရ
ေခါင္မိုးအျမင့္ေတြမွာ မီးေတြလင္းလို႕
ေကာင္းကင္မွာ
ဂြ်န္ကိတို႕၊ မာယာေကာ့ဖ္စကီးတို႕
ေမာင္ေလးေအာင္တို႕
ေဖာ္ေ၀းတို႕၊ မင္းလွညႊန္႔ၾကဴးတို႔
ေမာင္လူမွိန္တို႔
ေကာင္းကင္မွာရွိပါစ။
ငါတို႕က စိတ္ေလေလနဲ႕
မူးလို႕။
ငါတို႔ဟာ
ခ်ာခ်ာလည္လို႕
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးဟာ
ခ်ာခ်ာလည္လို႕။

(၃၆)
ေယာက်ာၤးဘသား ငါတို႕မ်ား
တစ္ေနကုန္ ေထာင္ေခ်ာက္မ်ား ခုန္ဆြခုန္ဆြခုန္၍္ေရွာင္
ေအာင္ျမင္စြာ အိမ္သို႕အျပန္
ေယာကၤ်ားမ်ား အိမ္သို႕ျပန္ၾက။
အိမ္ေရာက္ရင္
ကိုယ့္အခန္း၀င္ကိုယ္၀င္
ၾကမ္းျပင္မာမာေပၚလွဲခ်
ေျဖေလ်ာ့ေက်နပ္မႈယူရုံပင္။
ဘယ္သူမဆို လူသားမ်ား
ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာ
ကိုယ့္အိမ္ယာဆီကိုယ္ျပန္
ေအးေအးသက္သာ
ဖ်ားနာဖို႕ပဲ။

(၃ရ)
မိုးတိမ္ေတြ ပင္လယ္ေတြ
လွပပါေပရဲ႕
ေခတ္တို႕လည္းခရီးႏွင္မဆံုး
မဆံုးခဲ့ပါ။

(၃၈)
လူသားမ်ား
ရုန္းကန္မႈမွ
အားနာခဲ့ပါရဲ႕။

(၃၉)
အရိပ္ေတြ ရွည္ထြက္တြန္႕လိမ္
ဘုရားဖူးလွည့္လည္လာသူမ်ားပမာ
ဒိဌဓမၼမွေအးရာ
ဒီမွာ ဘယ္ေတြ႕ႏိုင္မွာလဲ။
ေရႊတိဂံုေစတီျမတ္ကုန္းေတာ္မွ အဆင္း
ေလာကေျမပူကို တန္းနင္းရတာပဲ။

(၄၀)
ငါတို႕ေခတ္
လူေနမႈွျမင့္မားလာတယ္
အဲဒါေၾကာင့္ ေငြေတြ ဆားငံေရလို
လိုလာတယ္။
ေငြက ပြဲၾကမ္းလာတယ္။
ေငြမရလို႕
ငါဟာ ေငြမရွိခဲ့။
ေငြရသူမ်ားဟာ ေငြရလို႕
ေငြရွိခဲ့။
ေငြမရွိသည့္အတြက္ ဘာမွ်မရွိ
ေငြရွိသည့္အတြက္ အကုန္ရွိ
ဘာမွ်မရွိသူနဲ႕ အကုန္ရွိသူမ်ားၾကား
သူစိမ္းတစ္ရံဆံႏွယ္ပါတကား။
အကုန္ရွိသူမ်ားအၾကား
ငါဟာ ဘာေကာင္ပါလိမ့္။
ငါဟာ ဘာမွ်မရွိ ၍
ငါဟာကိုယ္တံုးလံုးႀကီးေဟ့။
ဒီအေၾကာင္းကိုပဲ ငါကဗ်ာေရးေတာ့
ငါေရးတဲ့ ဒီကဗ်ာ
ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းပါလိမ့္
ငါေရးတဲ့ ဒီကဗ်ာ
ခ်ာတူးလန္ခ်င္လန္ပါလိမ့္။
ငါကႀကိဳးစားပမ္းစား
ငါဟာကိုယ္တံုးလံုးႀကီးနဲ႕ ေရးတာပါ။
ႏို႕၊ ဒီလို ဘ၀ၾကီးကိုယ္တုံးလံုး
ဘာေၾကာင့္ဖက္တြယ္ ကုပ္ကပ္ေနရတာတုံး
ဒုကၡဖြယ္ဖြယ္ရာရာ တည္ခင္း....ဧည့္ခံပြဲမွာ
ငါဟာလူရင္းျဖစ္လို႕ပါ။
ငါက ပြဲၿပီးတဲ့အထိ
၀တၱရားရွိေနတယ္။
ဒီလို
ငါ့အေရးပါပံုက။

(၄၁)
ငါ့ေဘးမွာ ေခြေခြကေလး
အ၀တ္စေလးတစ္စလို
ငါ့ဇနီးသည္
ေၾသာ္...သူလည္း အသက္အရြယ္ရခဲ့ရွာၿပီကိုး။
ဒီပန္းကေလးဟာ
ငါ့လက္ထဲမွာမွ ပြင့္ခဲ့တာေပါ့။
ငါ့လက္ထဲမွာပဲ
ညိဳးေၾကြေတာ့မွာလား။
ငါကပဲ
သူ႕ရင္ခြင္ထဲ လဲက်ေသဆံုးမွာလား။
တစ္ႀကိမ္ကဆိုရင္
သူ႕ေဘးမွာ သူ႕လက္ဖ်ားကေလး ဆုပ္ဖြၿပီး
ငါ ဘုရားစာေတြ ရြတ္ဖတ္ေပးခဲ့ရတယ္။
ေၾသာ္...ငါ့ရဲေဘာ္ေလး
ငါ့ခ်စ္ဇနီးေလး
အခ်ိန္တိုင္းႏွင့္အမ်ွ
ေက်ာ္ျဖတ္ေနရေပါ့။

(၄၂)
ဘ၀ဆိုတာ
အပမ္းေျဖခရီးထြက္တာမဟုတ္
ေမာ္ေတာ္ဘုတ္နဲ႔
အေပ်ာ္ ငါးထြက္မ်ွားတာမဟုတ္
ဘ၀ဆိုတာ
ငါတို႕ေတြ ေက်ာက္ေခတ္ကလို
တင္းပုတ္ႀကီးေတြ ကိုင္ထမ္း မထားတာပဲရွိတယ္
ငါတို႕ေတြ
သားစိမ္းငါးစိမ္း မစားတာပဲရွိတယ္
ဘ၀ဆိုတာ
အဲသလိုပါကြာ
ႏိုင္းျမစ္မွာ စုန္ဆန္ေနတာကေတာ့
သူတို႕ကုသိုလ္ေပါ့ကြာ။

(၄၃)
ဒါထက္
ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္တယ္ဆိုတာ
ေပ်ာ္လို႕လား
စိတ္ညစ္လို႕လား။

(၄၄)
ေရာက္ၿပီေလ
မိုးရာသီေရာက္ၿပီ
မိုးရာသီမွာ နားၾကတယ္။
ၿပီးေတာ့
အားေမြးၾကတယ္။
ေႏြေရာက္ေတာ့
ျပန္စၾကေပါ့။
ေျခခင္းလက္ခင္းသာၿပီေလ
ကုန္းေျခာက္ၿပီေလ။

(၄၅)
ဗြက္အိုင္ေတြ
ေျမဖို႕ၾက
ေျမာင္းေဖာက္ၾက။
ခ်ဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္း
ရွင္းၾက။
ၿခံစည္းရုိးအသစ္
ကာၾက
ေဆးသုတ္ၾက။
လင္းေအာင္
မီးထြန္းၾက။

(၄၆)
ဘ၀ေတြ
ျပန္စလို႕ရၿပီ
ျပန္စၾက။
ရုပ္ရွင္ေတြ
ျပန္ျပလို႕ရၿပီ
ျပန္ျပၾက။
ျပဇာတ္ေတြ
ျပန္ကလို႕ရၿပီ
ျပန္ကၾက။

(၄၇)
ကမၻာႀကီးဟာ မပ်က္ မၿပီးႏိုင္
ပ်က္ၿပီးရင္ေတာင္မွ ျပန္လာမယ္။
၆၄ ႀကိမ္
၆၄ ကပ္
ကမၻာဟာ ပ်က္ၿပီးရင္ေတာင္မွ
ျပန္လာမယ္။
ေနေၾကာင့္ လည္းေကာင္း
ေရေၾကာင့္ လည္းေကာင္း
ေလေၾကာင့္ လည္းေကာင္း
ပ်က္ၿပီးလည္း
ကမၻာဟာျပန္လာမယ္။

(၄ဂ)
ဘာမွမျဖစ္ဘူး ကမၻာဟာ
ျပန္လာမယ္။
အမွားေတြ မကုန္ႏိုင္ဘူး ကမၻာဟာ
ျပန္လာမယ္။

(၄၉)
အဲဒီကမၻာမွာ
ငါျပန္လာခြင့္ရမလား
မေသခ်ာဘူး။
အေသအခ်ာ
ကမၻာႀကီးျပန္လာမယ္
ငါတို႔ပါမပါ မသိ
ငါတို႕ ျပန္လာမလာမသိ။
ျပန္လာရင္ေတာင္မွ
ဘယ္သူဘယ္၀ါ
ငါတို႔မွတ္မိမွာ မဟုတ္ေတာ့။
ငါတို႔ ျပန္မလာႏိုင္ခဲ့ရင္လည္း
ကမၻာႀကီးဟာ လြမ္းေမာဖြယ္
ငါတို႔ဟာ
ကမၻာႀကီးကို လြမ္းေမာေနမယ္။

(၅၀)
တစ္ခ်ိန္မွာ ငါတို႔ညံ့ဖ်င္းပံုကို စကားစပ္မိတဲ့အခါ
ခြင့္လြတ္ပါဘိ။
ငါတုိ႔ရဲ႕ သံေသး သံေၾကာင္ သံပ်က္
ကာရံပ်က္
စံႏႈန္းပ်က္ကဗ်ာကို
ခြင့္လြတ္ပါဘိ။

(၅၁)
အႏိုင္ႏိုင္ငံက သမၼတမ်ား
၀န္ႀကီးခ်ဳပ္မ်ား
ေရာ့ခ္ အဆိုေတာ္မ်ား
ရုပ္ရွင္ ၾကယ္ပြင့္မ်ား
ငါတို႔လိုပဲ
ဆံပင္ျဖဴကိုယ္စီနဲ႕
မ်က္မွန္ကိုယ္စီနဲ႕။

(၅၂)
ငါတို႕ကား ဗုဒၶတရားရိပ္၌
ေနခ်ဳိခဲ့ပါတယ္။
ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိပါ ဘုရား။
ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိပါ ဘုရား။
သံဃံ သရဏံ ဂစၦာမိပါ ဘုရား။

(၅၃)
ဆံပင္ျဖဴႀကီးေဆးမဆိုးဘဲ
ငါတို႕ အသက္ႀကီးမယ္။

(၅၄)
ငါဟာ အက်ၤီလည္ပင္းေပါက္နဲ႕
လည္ပင္းကို အၿမဲလြဲလို႔။
အဲဒီ လြဲေနတဲ့လည္ပင္းေပါက္ကေန
ပိန္ခ်ဳိင့္ေနတဲ့ ငါ့မ်က္ႏွာဟာ
ပန္းစိုက္အိုးထဲက ပန္းတစ္ပြင့္လို
ပြင့္လို႕။
အဲဒါ
ငါေပါ့၊ ငါေလ
ငါဟာ ပန္းလိုပြင့္ေနရဲ႕။
ေအာင္ခ်ိမ့္