ဥဒါန္း

(ခဏ ခဏ ျပန္ဖတ္မိတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးကဗ်ာတစ္ပုဒ္)
ျပာ၀င္း၀ိုး၀ါးတဲ့
ေဆာင္းႏွင္းမ်ားကသာ
သမိုင္းရဲ႕ ဘာသာစကားျဖစ္မယ္ဆိုရင္
တလိမ့္လိမ့္ ခယြင္းတဲ့
ေသြးႏွင္းစက္ေတြ
တို႔ေျမမွာ မိႈင္းမိႈင္းေ၀ေရာ့မယ္။

ေသသူရဲ႕ အရုိးေတြက
ရွင္သူကို ဘာလုပ္ရမယ္လို႔
အံခ်ီးဖြဖြ ရည္ညႊန္းၾကတာ
သမိုင္းလို႔ ဆိုရမယ္။

ရာဇ၀င္ဆိုးရဲ႕
အရုိးတြန္သံ
ဘယ္သူ႕ထံပါး
သယ္ေဆာင္သြားမလဲ ႏွင္းတို႔ရယ္။

ဒီဘက္ ကမၻာေခတ္ရဲ႕
ရဲရင့္တဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းဟာ
တို႔ျပည္က ေက်ာင္းသားအေလာင္းေတြဆီမွာ ရွိတယ္။

သားေပ်ာက္ရွာေနတဲ့ အေမကို
သူ႕ေအာက္ကေျမက
“ေမေမ” လို႔ တိုးတိုးေလးေခၚေနတယ္
ေမေမရယ္ ေမေမရယ္ ေမေမရယ္။

ဇာဘုရင္ရဲ႕ စနစ္ဆိုးေၾကာင့္
ျပည့္တန္ဆာျဖစ္ရတဲ့
ရုရွားမေလးဟာ
အိပ္ယာထဲမွာ ငိုေနတယ္။

ေန၀င္းရဲ႕ စနစ္ေၾကာင့္
သူပုန္ျဖစ္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ
လမ္းမေပၚမွာ တိုက္ပြဲ၀င္ေနတယ္။

ဒီေန႔ပြဲဟာ
ရႈံးရႈံး ႏိုင္ႏိုင္
ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္းသာ အဓိက ဆိုတဲ့ ပြဲမဟုတ္ဘူး
သူေသကိုယ္ေသ အၿပိဳင္ႏႊဲ
၀ိညာဥ္ျခင္း ရိုက္ခြဲတဲ့ပြဲ ျဖစ္တယ္။

“ေဟ့... ႀကိဳးစင္”
ငါ ရင္ေကာ့ၿပီး လာခဲ့မယ္။ ။
ေရႊဘုန္းလူ

ေတာ္လွန္ေရး (သို႔) ေနာင္ရုိးသစၥာ

အနားသတ္မ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္း ျခားရုံနဲ႔
ငါတို႔ရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ေျပာင္းလဲသြားရေတာ့မွာလား။
ၾကည့္ေလ...သတိေတြနဲ႔ စည္းေႏွာင္
ရာစုတစ္ေထာင္ ျဖတ္သန္းဖို႔
ပြင့္ခဲ့တဲ့ ေတာ္လွန္ပန္းေတြ
တံတားနီ...ေျမနီကုန္း...ရွစ္ေလးလံုး...။
၉၀...၉၄...၉၅...၉၆...၂၀၀၇
ငါးေရာင္ျခယ္ေတြ တျဖတ္ျဖတ္ေတာက္
ေရႊ၀ါေရာင္ေခတ္ကို ေရာက္လို႔
ျပည့္၀မ္းမီးေတာက္
သံဃာေလွ်ာက္ခဲ့ေပါ့...။
ကိုဗဟိန္း၊ ကိုေအာင္ေက်ာ္၊ ကိုဖုန္းေမာ္ တို႔ေရ
ေသနတ္တစ္ခ်က္ ေဖာက္ရင္ ေနျပည္ေတာ္ေမွာက္ဖို႔
ငါတို႔ရင္ထဲကို စီးဆင္း ေပတရာကို စီးနင္း
ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းေတြ အက်ယ္ဆံုး ဆိုေပးၾကပါဦး။
တခ်ဳိ႕က စိတ္ပ်က္ တခ်ဳိ႕က ခြဲထြက္
တခ်ဳိ႕က ေသြးေၾကာင္ တခ်ဳိ႕က ေဘးေရွာင္
ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ဆိုတဲ့ ေဘာင္အေက်ာ္မွာ
Time Out ေခၚလိုက္ၾကၿပီတဲ့လား
လူရွင္သခၤ်ဳိင္းထဲက ေတာက္ေခါက္သံေတြနဲ႔
အေမ့မ်က္ရည္ေတြၾကားက ေႂကြလုလုၾကယ္စင္တခ်ဳိ႕
ငါတို႔ ကယ္တင္ရဦးမယ္ေလ...။
စစ္၀ါဒီေတြယာ အရုိင္းျပဆံုး ဆိုးေနလို႔
ဧရာ၀တီလည္း အပိုင္းပိုင္း က်ဳိးေၾကခဲ့ရပါၿပီ
ျပည္အရုိင္းကို ဒီအတိုင္း ၾကည့္ေနမယ္ ဆိုရင္
ငါတို႔ရင္ေတြ ခြဲထုတ္ အသဲႏွလံုးေတြ ဆြဲႏႈတ္ထားမွ ရမယ္။
ေခါင္းေမာ့တယ္ဆိုတာ ေခါင္းငံု႔တာေလာက္ေတာ့ မလြယ္
ေသခ်ာပါတယ္ ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ ေနမ၀င္အင္ပါယာ
ဘယ္ဟာကို ခ်စ္သလဲဆိုရင္
ဒုတိယအခ်က္ကို ငါျငင္းမယ္.......။
ေဇာ္ျမင့္(မေလးရွား)

ကမ္းတတ္တိုက္ပြဲ

ေလာကဓံကလည္း အႏုိင္က်င့္တယ္
ဘ၀ကလည္း အဖိတ္အစင္မ်ားတယ္
ပဋိပကၡေတြဟာ ဆီလိုအေပါက္ရွာၿပီး ထြက္လာၾကတယ္။

စားၾကတယ္
လူကို လူခ်င္းစားၾကတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔
ငါ့ေခ်ာတိုင္ေလးကိုမွ
၀တ္ဆီေတြ တျဗန္းျဗန္း ပတ္ေနရတာတဲ့တုန္း။

အဖတ္ဆယ္မရတဲ့
ေခတ္ကာလကလည္း အရည္က်ဲလြန္းလွတယ္
အဲဒီလို ေခတ္ကာလမွာမွ
အလံစိုက္ဖို႔ လူျဖစ္လာရတာဆိုေတာ့
“ဆကပ္တိုတို၀တ္ ေအာက္စလြတ္ရင္ဖံုး။”

ဘယ္သူ႔ကိုမွ
ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းတာ မလုပ္ခဲ့ဘူး
ဘယ္သူရဲ႕
ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းတာကိုမွလည္း မလုပ္ခဲ့ဘူး
ငါ့အဓိပၸါယ္ကိုငါ ထြန္ယက္တယ္
ေနပူမေရွာင္
မိုး႐ြာမေရွာင္ ထြန္ယက္တယ္။

မက္မက္စက္စက္ စိုက္ပ်ဳိးခဲ့တယ္
ငါ့ရဲ႕ ယံုၾကည္ျခင္းေတြ
ယံုၾကည္ခ့ဲတယ္
လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ကလည္း ယံုၾကည္ခဲ့တယ္
ယခုလည္း ယံုၾကည္ခဲ့တယ္
အ႐ိုင္းစိုင္းဆံုး ယံုၾကည္ခဲ့တယ္
ငါ့ေသြးေတြထဲ ၀င္ေရာက္ေနတဲ့အထိ ယံုၾကည္ခဲ့တယ္။

ငါ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာပဲေနတယ္
ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ တဦးခ်င္းကိစၥပဲတဲ့လား
တကိုယ္ေတာ္၀ါဒန႔ဲ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္မယ္တဲ့လား
ငါ ဒါကို ရယ္သြမ္းေသြးမိတယ္
ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ စည္း႐ံုးစုဖြဲ႔ျခင္းျဖစ္တယ္
ပစၥဳပၸန္ကိစၥလည္းျဖစ္တယ္
ငါပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွ ေနတယ္။

ဘာတဲ့ …
ပန္းေရာင္ဆိုပါလား
ငါ ဘယ္ေတာ့မွ အနီကို အနက္အစြန္းမခံဘူး
ငါဘယ္ေတာ့မွ ၾကက္ေသြးေရာင္ မျဖစ္ခဲ့ဘူး
တရားေသမဟုတ္ဘူး လမ္းညႊန္။

တရားမွ်တမႈေတြ မိုးလို႐ြာ
ေအးခ်မ္းၾကပါေစ
အမွန္တရားေတြ ေနလိုသာ
ေႏြးေထြးၾကပါေစ
လူအခ်င္းခ်င္းေသြးစုတ္ျခင္း
ကင္းရွင္းၾကပါေစ။

သမိုုင္းကို မ်က္ရည္ခံထိုးလိမ့္မယ္ထင္သလား
ငါ့႐ိုးသားမႈကို ငါယံုၾကည္တယ္
ျပက္ျပက္သားသားကို ယံုၾကည္တယ္။

ဘယ္သူေတြ
အကုန္အစင္ ႐ိုးသားခဲ့ၾကသလဲ
အကုန္အစင္ ႐ိုးသားသူသာ
အကုန္အစင္ ရရွိေပလိမ့္။

ေၾကမြရမွာတဲ့လား
ဒီလိုပါပဲ
အထုအေထာင္းေတြၾကားက
သံမဏိသားက်လာၾကတဲ့
ငါ့ေရွ႕က ငါ့ခ်စ္သူေတြကို ငါခ်စ္တယ္။

ဒါ
ငါတို႔ေခတ္တဲ့လား
မဟုတ္ဘူး
ဒါ
ငါတို႔ေခတ္မဟုတ္ေသးဘူး
ငါတို႔ေခတ္ဟာ ဒီလိုျဖစ္ခြင့္မရွိဘူး
ငါတို႔ေခတ္ကို ေရာက္ဖို႔ ငါတို႔ထူေထာင္ရဦးမယ္။

ညိဳထက္(လမ္းသစ္ဦး)

ကိုယ့္ဖိနပ္ဟာကိုယ့္ခံတပ္ပါပဲ

က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔
၀င္ေငြမေကာင္းလို႔
မိုးေလ၀သမေကာင္းလို႔

ခုလိုအခက္အခဲေတြထဲမွာ
ဖိနပ္သဲၾကိဳးကိုသတိထားေနရ
ခံုကလည္းလႈပ္လႈပ္
ၿမင္းကလည္းလႈပ္လႈပ္
ၿပဳတ္က်သြားခ်င္လည္းသြား
ဒုကၡဆိုတာသစၥာတရား

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မိုက္မဲမႈမ်ား
ေလာကၾကီးကအလိုက္သိပါ့မလား

ေရၿပင္ရဲ႕မာယာကိုမုန္းတယ္
ပိုက္ကြန္ထဲကငါးေတြကိုသနားတယ္
ေထာင္ေခ်ာက္ကိုလိုက္႐ွာေနတဲ့သားေကာင္ဆိုတာ႐ွိပါ့မလား
ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဆိုတာေလွာင္အိမ္ထဲမွာမေမြးဖြားဘူး

ၿပိဳင္ကားတစ္စီးလိုဓါတ္ဆီၿဖဳန္းခဲ့ၿပီးၿပီ
လူနာတင္ယာဥ္တစ္စီးလိုအသံုး၀င္ခ်င္တယ္

ေရာ့ခ္အင္႐ုိးတစ္ေခတ္လံုးကိုနားေထာင္ခဲ့တယ္
ပြင့္လင္းတဲ့လူ႔ေဘာင္ကိုေမွ်ာ္လင့္မိတယ္
ကဗ်ာနဲ႔ဘ၀ကိုခ်ည္ေႏွာင္ထားခဲတယ္

သူငယ္ခ်င္းရယ္ဒီဇာတ္လမ္းမွာ
လူဆိုးေတြတစ္ေယာက္မွမေသေသးဘူးလား
လူေကာင္းေတြဒုကၡမ်ားလွပါၿပီကြယ္

အသက္တစ္ေခ်ာင္းလံုးဆံုး႐ႈ႔ံးမယ္ဆိုရင္
နာမည္တစ္လံုးေတာ့အဖတ္တင္ခ်င္တယ္

ေခ်ာက္ကမ္းပါးစြန္းကလူကို
တြန္းအားေတြမေပးၾကပါနဲ႔
ေၿပးစရာေၿမမ႐ွိေတာ့တဲ့အခါ
ကိုယ့္ဖိနပ္ဟာကိုယ့္ခံတပ္ပါပဲ။ ။
လွသန္း
(မေနာ္ဟရီဘေလာဂ္ မွ ကူးယူေဖာ္ျပ)

လက္ေမာင္းေသြးကိုေဖာက္ၾကည့္ၿခင္း (၂)

ညေနေစာင္းထိုင္ခံုေပၚမွာ
သ႐ုပ္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့နား႐ြက္တစ္စံုနဲ႔
၀ါ႐ွင္တန္ကိုနားေထာင္တယ္
လန္ဒန္ကိုနားေထာင္တယ္
ရန္ကုန္ကိုနားေထာင္တယ္

ခံုမင္စရာေကာင္းတဲ့ကမၻာၾကီးေပၚမွာ
ၿပင္းထန္တဲ့ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ႐ွိေနရဲ႕

ေရစီးေၾကာင္းေတြကို
ေၿပာင္းၿပန္လွန္ၾကည့္ရတာ
အရသာမေတြ႕ဘူးလား
ႏွလံုးသားထဲက ပထ၀ီ၀င္အတြက္
ဦးေႏွာက္ထဲကသမိုင္းအတြက္
လႈိင္းလံုးၾကီးေတြတည္ေဆာက္ၾကည့္တယ္
မဟာတံတိုင္းၾကီးးကိုလည္းေခါင္းနဲ႔ေၿပးေဆာင့္မိတယ္

တစ္ခါကအေဆာက္အဦသုေတသနဌာနမွာ
ငါဟာအလုပ္သမားတစ္ေယာက္ၿဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္
အေဆာက္အဦေတြရဲ႕အတြင္းေရးကို
သိသင့္သေလာက္ေတာ့သိခဲ့ပါရဲ႕

ခုေတာ့ငါဟာ လက္မ႐ြံ႕ကဗ်ာဆရာ
လူနာေတြမ႐ွိပဲဆရာ၀န္ေတြ႐ွိပါ့မလား
ဘဏ္တိုက္ေတြမ႐ွိပဲဘဏ္ဓါးၿပေတြ႐ွိပါ့မလား

ေဟာဒီေက်ာက္နံရံထက္မွာ
ငါတို႔မ်ိဳးဆက္ရဲ႕အသံကိုထြင္းထုလိုက္မယ္
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာမတန္တဆအနစ္နာခံမႈေတြ
ၾကီးၿမတ္လွပစြာ႐ွင္ၿပန္ထေၿမာက္လာမယ္

ငါ့ကိုယ္ငါသရဏဂံုတင္ၿပီးၿပီ
ကိုေဖာ္ေ၀းကိုသစၥာခံဖို႔
ေခတ္ေပၚကဗ်ာေစတီမွာထီးေတာ္သစ္တင္လွဴပူေစာ္ဖို႔
ၿမန္မာကဗ်ာေတြကိုပထမဆံုး သဂၤ ါယနာတင္ဖို႔
ငါေရာက္လာခဲ့တယ္။ ။
လွသန္း